การลงทุนที่แพงที่สุด ในชีวิตคนๆหนึ่ง

ช่วงนี้เป็นช่วงปิดภาคเรียน หลายท่านคงเห็นลูกๆหลานๆอยู่ที่บ้าน ยาวนานสักหน่อย และเด็กหลายคนก็คงหางาน หรือทำงานช่วงปิดเทอมนี้ เป็นโอกาสหาเงินเพื่อแบ่งเบา พ่อแม่หรือครอบครัวทางบ้าน ให้เบาลงในเทอมต่อไป พ่อแม่เด็ก หลายท่านอาจวิตกกังวลอยู่มาก กับค่าเล่าเรียนลูกที่จะมาถึง ต้องยอมรับครับว่าค่าการศึกษา คือการลงทุนที่แพงที่สุด ในชีวิตคนๆหนึ่งต้องเรียนรู้ เพื่อที่จะนำหลายๆบท จากการเรียนรู้ไปประยุกต์ใช้ ทำมาหากิน ในอนาคต แม้จะจ่ายมากเท่าใด พ่อแม่ผู้ปกครองก็ต้องยอม เพื่อให้ลูกหลานได้เล่าเรียน ให้มีวิชา และเป็นคนที่มีคุณภาพมีทักษะ ที่สังคมต้องการ

ทัดเทียมเรื่องการเรียนรู้

สิ่งเดียว ที่ทำให้ความเลื่อมล้ำน้อยที่สุด ก็คือการศึกษา เด็กทุกระดับ ผู้เขียนว่ายุคนี้เป็นยุคที่ เด็กทุกคนเท่าเทียมสามารถหยิบเอาความรู้ มาได้ทุกแขนง ค้นคว้าปรุงแต่งความแก่กล้า ในวิชาให้ตัวเอง ได้ง่ายขึ้น หากใช้เครื่องมือให้ถูก เมื่อก่อนจะรู้อะไรสักเรื่อง กว่าจะได้ข้อมูลจากหนังสือ หรือผู้รู้นั้นยากมาก สมัยนี้นั่งหน้าคอมฯ ค้นหา ไม่กี่อึดใจได้ไปเกือบสมบูรณ์ ไม่ว่าข้อมูลภาพ เรื่องราว วิธีการ หรือทริป ( แปลข้อมูลอ้างอิงจากต่างภาษา ) เคล็ดลับต่างๆ หากรู้จักนำมาใช้ แม้แต่คนทำอาหารไม่เป็น จ่อตำราอาหารสูตรเด็ด ผ่านออนไลน์ ข้างหม้อแกงกันเลยที่เดียว ไม่อร่อยให้รู้ไป
ดังนั้น เด็กที่เรียนตามที่ต่างๆ จะหาเหตุอ้างแล้วไม่ได้ว่า สู้เด็กในเมืองไม่ได้ ไม่จริงแล้ว เปิดเทอมใหม่หนูต้องทำตัวเป็น ไก่นอกเล้าบ้าง ( ที่หมายถึง ..ไก่ คงเห็นกันแล้วไก่ ถ้ามันอยู่แต่ในเล้า เฝ้าคอยแต่คนมาคอยให้อาหาร โตแต่ไม่แข็งแรง เหมือนไก่ชีพี .. หรือไก่นอกเล้า ก็กินอาหารที่คนเลี้ยงเอามาให้ แล้วมันยังไปคุ้ยขี่ กินจากนอกเล้าด้วย และมันยังมีโอกาสได้กินโปรตีนดีๆ จากถิ่นอื่นซึ่งในเล้าไม่มีให้มันกินได้ นอกจากได้ออกกำลัง เดินมองหากินอาหารดีๆ แถมยังแข็งแรง ทนทานต่อโรคด้วย หากน้องๆอยากเป็นเป็นไก่ชีพีก็ไม่ว่ากัน )
ความหมาย หากรอให้ครู เป็นผู้คอยป้อนความรู้ทางเดียว ก็ไม่ต่างกับไก่ชีพี

ทักษะสองด้าน

ทุกวันนี้ความรู้อย่างเดียวไม่พอชะแล้ว ต้องหยิบจับทำดู เรียนรู้ทำไป ให้เกิดทักษะ เอาเป็นว่าข้อให้มัน ทูอินวันประมาณนี้ ( นายจ้างมักจะชอบ ) ให้หัดทำได้ ไม่ชำนาญไม่เป็นไรทำให้รู้ก่อน สัมผัสรสมันก่อน หากเจออีกรอบจะดีขึ้นเรื่อยๆ การยิบจับเป็นสิ่งสำคัญ ( ตัวอย่าง เรียน คหกรรม โอ้..! ไม่ชิ ..ไม่อินเตอร์ ต้องเรียกใหม่สมัยนี้ต้องเรียก วิศวะกรรมอาหาร ถึงจะถูก เมื่อก่อนเรื่องเห่ยๆ เด็กเลยไม่เรียนกันตอนนี้ต้องเรียก วิศวกรรมอาหาร ทำไม่ถึงต้องเรียก ความรู้เรื่องอาหารเป็นวิศวะกรรม ท่านคงเห็นแล้วนะว่าเมื่อก่อนเราจะแกงอะไรสักอย่าง ต้องเตรียมของ ตำพริกเครื่องปรุงนานมากกว่าจะเสร็จ ตอนนี้เป็นไง ฉีกซองป๊าบเทกินเลย หรือไม่ฉีกซองลงน้ำร้อนกลายเป็นเครื่องปรุงรสเด็ด เทอาหรั่ยที่จะแกงลงไป พอเดือดปุดๆเสร็จแล้ว ถึงต้องเรียก วิศวกรรมอาหาร มันเป็นคิดค้นปรุง แต่งปรับเปลี่ยน อีกเยอะแยะ ) ต้องใช้ความรู้ หยิบลองทำ ผิดถูกกัน ด้วยทักษะ จึงได้มาซึ่งอาหารแต่ละอย่าง

เงินทุกบาทที่พ่อแม่หามา

หลังจากนี้ไม่วันโรงเรียนก็เริ่มเปิดเรียน หลายคนเปลี่ยนที่เรียน หรือเลื่อนระดับชั้นขึ้นไป ก็ขอให้เรียนดีขึ้น ให้รู้และระลึกถึงทุกบาทที่พ่อแม่หามาให้ ใช้เพื่อลงทุนด้านการเรียน เปิดโอกาสที่ดีในอนาคต เป็นประโยชน์สูงที่สุด วันหนึ่งเรามีโอกาสสร้างครอบครัว เราจะรู้ถึงหน้าที่ ใช้ความรู้ทักษะ ตั้งใจสร้างให้มีครอบครัว ที่อบอุ่นด้วยปัจจัยยังชีพที่สมบูรณ์ ขอบคุณทุกท่านที่อ่านกัน จนจบบทความ

อาหารสำคัญ

ผู้เขียนส่วนตัวแล้วชอบเรื่องอาหาร และเล็งเห็นอาหารมีความสำคัญ กินได้สามเมื้อ หรือมากกว่า ปัจจัยที่คิดว่าความสำคัญนี้ จะเป็นหนทางๆอาชีพ การกิน กินแล้วหมดไป กินใหม่ อิ่มได้ แล้วหิวขึ้นไหม่ได้ หากท่านมองหา โอกาศทางไหนไม่เจอลองไปศึกษา เรียนรู้ ฝึกทำ เสริมทักษะ ทำให้สะอาด อร่อย ให้คนกิน ยอมรับผลอย่างเป็นกลาง ปรับปรุง ศึกษาจากวีดีโอที่ไม่ต้องเสียเงิน ที่แนะนำ ยิ่งศักดิ์ ฟู้ด